Kiedy spotykam na swojej drodze różnych ludzi i mówię im, że interesuję się literaturą lesbijską i gejowską, często traktują moją pasję nieco pobłażliwie. W trakcie rozmowy wykazują jednak coraz większe zainteresowanie, choć są mocno zszokowani, gdy dowiadują się, że udało mi się zebrać informacje na temat kilkudziesięciu „takich” książek wydanych w Polsce, że taka literatura nie jest wcale wymysłem teraźniejszości, że już kilkadziesiąt lat temu ta tematyka inspirowała pisarzy i poetów, że w samym roku 2009 wydano takich książek co najmniej dwadzieścia oraz, że nie były to tylko tłumaczenia zagranicznej literatury, ale także utwory pisane prozą lub wierszem przez naszych rodaków. Po każdej takiej rozmowie, jak każdy pasjonat cieszę się, że udało mi się „sprzedać” trochę wiedzy na ten temat, że kolejny człowiek został, mówiąc językiem nieco patetycznym, wtajemniczony. Jednocześnie po kilku takich rozmowach zaczynam odczuwać rozczarowanie: czemu ludzie nie wiedzą nic na ten temat? Przecież na zachodzie standardem jest to, że w większych wydawnictwach, czy księgarniach tworzy się osobny dział „literatura LGBT”, by użytkownikom było łatwiej odnaleźć poszukiwane przez nich pozycje. Przecież powieści twórców homoseksualnych i podejmujące tematykę homoseksualną dostają tam prestiżowe nagrody! Tylko w Polsce jesteśmy jak zwykle w tyle.
